|
16-11-2006 - Het afscheid van RIKA
Mijn vrouw,onze moeder en oma is overgebracht naar de
Chapelle Ardente Sorghvliet aan de Groot Hertoginnelaan 1 te 'sGravenhage.
Alwaar gelegenheid is tot afscheid nemen op donderdag 16-11-2006 van 20.15 uur tot 21.00 uur. En vrijdag van 19.00 uur tot 19.45 uur.
De plechtigheid zal plaatsvinden in de aula van de algemene begraafplaats westduin aan de Ockenburgstraat 27 te 'sGravenhage op
zaterdag 18 november om 12.00 uur,waarna de begrafenis zal plaats vinden.
Na afloop is er gelegenheid tot condoleren in de ontvangkamer van de begraafplaats.
Namens:
Koos
Kinderen en kleinkinderen
Gepost door: rika op 16-11-2006 om 13:14
|
|
14-11-2006 - 02.55
Afscheid nemen bestaat niet, maar voor ons allen is het moment om 02.55 geweest en zijn we met z'n allen erbij geweest op de meest vredige manier, die we in deze situatie ons voor hadden kunnen stellen en zoals we allemaal toch stilletjes in gedachten hadden. Veel liefs Rika, moeke, mama, oma, zus...... Rust zacht op die mooie wolk...............
Koos, Marian, Raymond, Richard
Gepost door: rika op 14-11-2006 om 03:56
|
|
13-11-2006 - Een kleine update
Ik heb inmiddels begrepen dat onder invloed van de pijnstillers die Rika nu weer gebruikt zij veel meer slaapt dan bv verleden week maar een bijwerking is dan wel dat, wanneer ze wakker is, ze nog duidelijk onder de invloed is van deze medicijnen.
Pijn heeft ze in ieder geval niet meer.
De arts is vandaag geweest en een en ander is in gang gezet,morgen komt de tweede arts.
peter
Gepost door: rika op 13-11-2006 om 20:42
|
|
11-11-2006 - VERZOEK VAN RIKA , KOOS en de kinderen
Zij zouden graag deze komende dagen geheel en alleen voor zichzelf reserveren.
Zij zelf zoeken kontakt met dees of gene indien zij er behoefte aan hebben.
Zoals ik het schrijf komt het rot maar wel duidelijk over.
Koos heeft ook gevraagd om uit te leggen waarom.
De kogel is door de kerk .
Rika heeft besloten om gebruik te maken van de mogelijkheid die er is om verder lijden te voorkomen , een voorwaarde die ze stelde was dat haar kinderen haar zouden steunen die steun heeft ze ook gekregen.
In de praktijk heeft een en ander 2 tot 3 dagen nodig ivm wettelijke zaken die maandag pas in gang gezet kunnen worden.
Tijdens deze dagen, die Riek in wil vullen op haar manier, zal ze aangeven wanneer en wie ze eventueel wil spreken het mag duidelijk zijn waarom.
Ik zou dus willen zeggen ZOEK ZELF GEEN KONTAKT zeker niet dit weekend .
Ook niet met haar kinderen , gun ze deze dagen.
Riek heeft aangegeven zeker nog haar broers en zusters nog te willen zien Koos kan dus na het weekend ons bellen om een afspraak te maken.
Natuurlijk kun je wel op deze weblog een woord tot hun richten.
Naar ik heb begrepen neemt Riek inmiddels wel wat extra medicijnen om de lichamelijke pijn te verzachten.
Namens Rika en Koos
Gepost door: rika op 11-11-2006 om 14:01
|
|
09-11-2006 -
Donderdag 9 nov
Vanmiddag wederom de berichtjes uit de shoutbox bij Riek en Koos afgeleverd.
Ik trof haar op een zeer slechte dag die volgde na een slechte nacht, met een vermoeid gezicht vertelde ze mij dat er een aantal dingen eigenlijk niet meer mogelijk zijn oa eten en drinken na een paar redelijk goede dagen komt dat toch weer hard aan.
De dokter is vandaag weer geweest , vertelde ze, en op haar vraag of er geen mogelijkheid is om op een andere manier voedsel tot zich te nemen (vloeibaar) antwoordde hij bevestigend maar er is een hele grote MAAR het is namelijk zo dat de tumoren ,die het haar zo moeilijk maken, dan de gelegenheid te baat nemen nog sneller te groeien met alle pijnlijke gevolgen van dien( ze gaf met haar hand aan,borst en keel) .
Soms lukt het haar om hele kleine slokjes te drinken wat thee of water (naar mijn idee zijn deze slokjes net groot genoeg om haar mond te bevochtigen)
Op de vraag van de arts waarom ze nog zo hard vocht had ze geantwoord voor mijn kinderen en klein kinderen.
Feitelijk kan hij niets meer voor haar doen behalve een ding……………………
Hij heeft zijn medewerking toe gezegd en info hierover achter gelaten.
Tussen de tranen door die bij ons ( Rika richard jolanda en ik) vloeide vroeg ze ook waarom op deze manier?……….en waarom zo snel?
Van het moment dat ik binnen kwam sprak haar gezicht boekdelen,vermoeid van het vechten van deze ongelijke oneerlijke strijd die haar uiteindelijk in deze hoek gedreven had.
Ik heb getracht haar ervan te overtuigen dat niemand het haar kwalijk zal nemen om de strijd te beẽindigen .
Ik gun haar nog weken zoniet maanden maar als dat inhoud dat ze nog verder weg kwijnt hoop ik dat ze de rust en de kracht vindt om afscheid te nemen en dat ze dan de kaars uit kan blazen.
Of dat haar lichaam, tijdens haar slaap, die keus voor haar maakt.
Richard gaf later (bij mij thuis) nog aan kapot te zijn van het grote verschil tussen de laatste 3 dagen, en nu, en bang te zijn dat deze 3 dagen een opleving waren en dus misschien wel een voorbode.
Een van de dingen die Rika belangrijk vind is haar waardigheid niet te verliezen.
Dat ze die nog niet kwijt is blijkt wel uit het feit dat ze tijdens ons gesprek aan Koos vroeg om een lampje aan te steken, het werd wat donker en dat was ongezellig………
Lieve Koos en Rika
Van nu af aan brand er bij mij een lichtje teneinde wat energie jullie kant op te sturen om jullie,en jullie kinderen en klein kinderen, op afstand wat kracht te schenken in deze dagen.
En ik vraag allen die deze verslagen lezen dit ook te doen.
peter
Gepost door: rika op 09-11-2006 om 22:04
|
|
04-11-2006 -
Het is nu vrijdag de 3de nov.
Toos is weer wat aan de beterende hand (verkoudheid) en durfde het weer aan om Riek te bezoeken om 4 uur deze middag konden wij terecht.
Eigenlijk best wel met lood in onze schoenen daar aangekomen ( laten we wel zijn we zijn nu halverwege de prognose van 14 dagen) wachtte Riek ons op in haar stoel met een vermoeide blik in haar ogen maar niet minder strijdlustig.
Ze vertelde oa dat ze gistermorgen de dokter had laten komen omdat ze niet meer tegen de paniekaanvallen kon vechten en de pijn tijdens zo’n aanval langzamerhand ondragelijk werd.
Nadat de man zijn werk gedaan had en Riek weer wat rust had gegeven zag ze het toch weer een beetje zitten zelfs wat humor kwam weer boven en met een lieve lach op haar gezicht zei ze “gisteren toen ik hem liet komen hoefde het voor mij niet meer maar toen ik weer wat rustiger was en hoorde dat de zon vandaag weer wat zou gaan schijnen dacht ik laat ik die dag nog maar even mee pakken�
Op haar vraag aan de arts hoe ze ervoor stond sprak hij over ± 3 weken dus toch weer wat meer dan ze in het ziekenhuis zeiden.
Maar, zegt ze , Ik kijk niet verder dan één dag vooruit.
Ik denk dat we mogen concluderen dat er een soort van berusting aan het komen is bij Riek volgens mij voelt ze (gelukkig) aan dat pogingen om dingen te willen die eigenlijk niet kunnen het proces versnellen en haar tijd verkorten om maar niet te spreken van de pijn.
Tijdens ons bezoek zakte ze een paar maal in slaap (of zoals ze zelf zegt “ik krijg black outs�)
Waaruit blijkt dat zelfs een bezoekje van 15 min al zwaar is voor haar maar Riek zou Riek niet zijn als ze zichzelf daar niet voor verontschuldigde om vervolgens toch weer de gastvrouw te spelen en te melden dat er tonic voor mij was lb .
Een kort bezoek van ons vandaag was meer dan voldoende we maakten nog gekheid om naar het park te gaan ze zou dan mijn thermo vispak aan trekken ik denk dat ze nog mee zou gaan ook (al was het maar om ons een plezier te doen) maar je moet er niet aan denken wat dat voor gevolgen zou hebben voor haar……….
Het spreken ging haar goed af al zei ze wel steeds meer last van haar keel te hebben ze had het over een rauw gevoel.
Al met al, natuurlijk gaat ze achteruit en dat is haar aan te zien maar de paniek het verdriet en de pijn (buiten de aanvallen) lijkt ze in de hand te hebben zeker in vergelijk met de dagen in het ziekenhuis.
Volgens mij zijn de korte black outs niets anders dan ons oer instinct dat ingrijpt wanneer we teveel van ons vergen en neem van mij aan dat spreken voor Riek het zelfde is als een marathon lopen voor jou of mij.
Laten we er met z’n alle voor zorgen dat Riek geen dingen doet die ze niet aan kan en dat ze voldoende rust krijgt om misschien toch………….
Het is vandaag de 3de nov. de arts sprak voorzichtig van 3 weken wanneer is haar jongste kleinkind jarig???
Ze heeft ons al eerder versteld doen staan toch.
Lieve Rika wij gunnen jou veel lichamelijke rust en geestelijke sterkte toe.
Laat je “lekker�verzorgen voor zover mogelijk door je ventje en je kinderen
Een dag tegelijk we zien wel.
Veel liefs
Toos en Peter
Gepost door: rika op 04-11-2006 om 00:29
|
|
01-11-2006 -
Vandaag 01-11 weer even bij Riek en Koos geweest om ma Bogte en Thea te brengen.
Natuurlijk even gedag gezegd waarbij het mij opviel, zeker in vergelijk met maandag, dat Rika weer een bepaalde rust uitstraalde ze had best weer praatjes ,ook Koos ziet er weer wat beter uit al weken heeft ook hij een aanslag gepleegd op zijn lichaam, en nog, en dat was goed te zien.
Ze liet met een blik in haar ogen van “ het is niet anders� een oplossing zien om te communiceren op de momenten dat het spreken haar te moeilijk is.( een soort lei met griffel)
Terwijl ze FIER rechtop in haar bed zat vertelde ze dat, met name in de ochtend uren, ze veel pijn had op haar borst waardoor oa. het spreken haar zwaar viel.
De indruk die ik zo van haar kreeg zou me bijna op het verkeerde been gezet hebben.
Ook zei ze veel kracht te halen uit de steun betuigingen die op welke wijze dan ook haar bereiken, ze noemde oa canada en marja.
Ook gaf ze weer aan “zelf�iets hier neer te willen pennen (terwijl ik denk “zal het haar lukken?� hoor ik haar zeggen “’t zal toch wel�)
Maar in ieder geval straalde zij weer een waardigheid uit die ik ken van de Bogtes.
Misschien had / heeft deze datum er wat mee te maken .
Feit is dat zij steeds meer rust nodig heeft om haar bezoek te ontvangen.
Ik denk dat we vast kunnen stellen dat iedereen een apart lijntje naar haar heeft en dat zegt iets van haar karakter maar ook van band met Koos want hoe kan zij al deze lijnen in stand houden zonder zich in de rug gedekt te weten?
Vanaf dag 1, jaren terug, toen de eerste klachten van MS kwamen heeft zij gevochten en wanneer ze weer eens te veel hooi op haar vork genomen had vocht ze toch weer terug en (bogte’s eigen) altijd vastberaden en fier.
Vaak tussendoor zichzelf wegcijferend,ten kosten van hun eigen sorres,om toch weer iemand te helpen ,ook toen onze dochter bij jullie op de stoep stond vond ze bij jullie een open deur en wat Riek(door de MS) niet kon realiseren deed Koos voor zover mogelijk. KLASSE
Ik weet dat ik dit soort ervaringen met vele mag delen.
Nu dat blijkt dat het steeds vermoeiender voor haar wordt om op de dag haar visite te ontvangen, gunde wij jullie al de rust periode van 1300 tot 1500 uur en vanaf vandaag ook ’s avonds na 1900 uur rust………
Toos en Peter
Gepost door: rika op 01-11-2006 om 21:21
|
|
30-10-2006 -
Hallo lieverds
Vanmiddag bij Rika geweest en alle berichtten dus ook die ,die inmiddels van de shoutbox afgevallen zijn, achter gelaten zodat Rika deze op haar gemak toch kan lezen.( zoals ik al eerder in de shoutbox gemeld had blijkt er maar ruimte te zijn voor 15 berichtten? Maar wees gerust ik sla alle berichtten op en lever ze af bij Rika en Koos)
Toen ik met Toos aankwam zat Riek net op het toilet en al gauw bleek dat wat voor ons gewoon is voor haar een top prestatie is (maar dat wisten we al toch??).
De eerste 10 á 15 min daarna is zij bezig geweest om haar ademhaling weer rustig te krijgen zodat ook de pijn op haar borst wat zou zakken , nadat dit een beetje gelukt leek te zijn brandde ze weer los en ben ik haar in de rede gevallen om haar niet te laten praten , dus te rusten.
Tijdens ons bezoek kwam ook haar broer Dirk op visite dus je begrijpt, ze had weer veel te vertellen wat er weer toe leidde dat ze veel te veel van zichzelf vergde.
Tijdens dit bezoek kwamen natuurlijk ook jullie (onze) berichtten ter spraken en gaf ze aan deze erg fijn te vinden maar (met een verontschuldigde blik in haar ogen) zei ze ook de kracht niet te vinden om te antwoorden op dit gedeelte van haar weblog en verder wilde ze ook een poging doen om haar gevoel bij de ontwikkelingen van de laatste weken hier neer te zetten.
Ik heb uiteraard aangeboden om een poging daartoe te ondernemen.
Als eerste:
“Ik ben zo dankbaar voor alle steun die ik krijg , als je eens kon zien wat Koos de kinderen en kleinkinderen voor mij doen en wat jullie allemaal voor mij betekenen……………………… ik hou zo veel van jullie!!!!!!!!!!�
Maar ook:
(al eerder in het ziekenhuis)� Dit is zo gemeen waar heb ik dit aan verdient�
(en nu als reactie op het handelen van de artsen)
“Nadat de artsen mij opgegeven hadden gaven zij mij het gevoel nog minder als een nummer te zijn voor hun.�
(Haar gezichts uitdrukking geeft duidelijk aan geraakt te zijn in haar waardigheid.) “Ik heb de dokter gevraagd om zodra het kan mij mijn MS medicijnen weer te geven,Ik wil zo graag nog lopen achter mijn rollator al is het maar een paar stappen.�
Ik denk dat als we het gevoel, dat wij bij haar uitspraken krijgen, X 1000 nemen we nog niet in de buurt zitten wat zij moet doormaken.
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit immers sinds ze thuis is doet ze het zonder morfine prikken (wel pleisters) laat ze soms de zuurstof voor wat het is , heeft ze weer wat gegeten (oa. Bal gehakt en spagettie en fruit) en het zal mij niets verwonderen wanneer ze weer wat mobieler wordt .
Ze heeft al eerder vriend en vijand versteld doen staan ( door toch weer te gaan lopen)
Lieve Riek
Verg niet te veel van jezelf zodat je, de dingen die je nog wilt doen, een kans geeft.
Eenieder die bovenstaande leest kan zich hopelijk een idee vormen, je mag het wel maar je hoeft het niet steeds weer opnieuw te vertellen.
Het is misschien een goed idee om dit deel van deze weblog ook te gebruiken om een verslag van een bezoek aan jouw te laten plaatsen zodat uiteindelijk JOUW verhaal zij het door de ogen van anderen toch hier komt te staan.
Wanneer dit naar mij gemaild info@pjotrgil.nl wordt of bel 070 4040388 dan zorg ik er voor dat het geplaatst word zodat iedereen kan lezen hoe het met je gaat (scheelt jouw weer een hoop zuurstof)
Misschien ten overvloede maar als je op bezoek wil,neem dan eerst contact op met Koos
Rika “slaapt�in ieder geval van 12 tot 15 uur
Peter
Gepost door: rika op 30-10-2006 om 22:09
|
|
29-10-2006 -
lieve mensen
na een redelijk goeie dag ben ik in de namiddag in slaap gevallen,daarna helaas in paniek wakker geworden met veel pijn.gelukkig kwam ook net de verpleegster,dus zit ik nu weer rustig te praten.
ik hou van jullie allemaal,en hoop morgen in staat te zijn om zelf erop te kunnen zetten wat ik voel voor jullie,en bedankt voor jullie steun en hou van jullie allemaal.
Gepost door: rika op 29-10-2006 om 20:40
|
|
28-10-2006 - Allemaal
Bedankt lieve mensen voor alle mooie reacties. Laat vlug wat van me horen. ben helemaal overrompeld. Liefs van Rika
Gepost door: rika op 28-10-2006 om 17:28
|
|
|